جشن میلاد کریم اهل بیت حضرت امام حسن مجتبی (ع) در هیئت قمر بنی هاشم (ع) فرخی برگزار شد
ماهِ روزه بود و ماهپارهای از ورای ابرها پدید شد
آفریدگار عشق و عقل نیز شادمان از آنچه آفرید شد
مجتبی که شیعه رسول بود، اولین ودیعه بتول بود
از نهاد مرتضی حلول کرد بعد از آن مدینه رو سپید شد
جوشان شده است چشمه فیض خدای / میلاد کریم اهل بیت آمده است . . .
گویند که گرد مَه، زمین میگردد / دور فلک و عرش برین میگردد
خورشید، جمال مجتبی را دیده است / حیران شده است و این چنین میگردد
میلاد دومین اختر تابتاک آسمان ولایت مبارک
آمد چو به نیمه ماه پرفیض صیام / شد طلعت مجتبی عیان چون مه تام
با روی حسن خوی حسن جلوه نمود / فرزند ابوالحسن امام بن امام . . .
والاترین جایگاه نزد خداوند از آنِ کسی است که به حقوق مردم
آشنا باشد و در برآوردن آن بکوشد.. امام حسن مجتبی (ع)
بخل، سرآمد همه بدیها و زشتیهاست و محبت و
دوستی را از دلها بیرون میکند.. امام حسن مجتبی (ع)
با بوسه از لب پسر افطار می کند
روزه داران به رهش جان و دل ایثار کنید
امشب از جام تولای وی افطار کنید
میلاد کریم اهل بیت مبارک
زنده از فیضش جهان مرده شد
آسمان پرگشته از شادی و شور
آمده از لطف حق میلاد نور
مفلسان را با کریمان کارها دشوار نیست
میلاد امام حسن(ع) مبارک
شادی و سرور مؤمنین است امشب
از یمن قدوم مجتبی(ع) طاعت ما
مقبول خداوند مبین است امشب
امام حسن علیه السلام فرمود: هان ای مردم، به تحقیق کسی که برای خدا پند دهد و سخن خدا را راهنمای خود قرار دهد به راهی پایدار رهنمون شود و خداوند او را به رشد موفق سازد. (تحف العقول،ص 227)
میلاد امام مجتبی شد
(این عید بر عاشقان مبارک)
داری از زهرا نشان یا مجتبی / مهربانی دل رحیمی یا حسن . . .
میلاد کریم اهل بیت مبارک
منم محتاج لطف آل اطهر / شفاعت کن اماما روز محشر . . .
میلاد امام حسن مجتبی مبارک
امام حسن علیه السلام فرمود: چنان برای دنیایت تلاش کن که گویاهمیشه زنده ای، و چنان برای آخرتت تلاش کن که گوئی فردامرگت فرا می رسد.
(الحیاة، ج 4، ص 62)
امام حسن علیه السلام به یکی از فرزندانشان فرمودند: ای پسرم بااحدی برادری مکن تا آنکه بدانی کجاها می رود و از کجاهامی آید، و چون از حالش خوب آگاه شدی و رفتارش راپسندیدی با او برادری کن. به شرط اینکه رفتارت براساس چشم پوشی از لغزش و همراهی در سختی باشد. (از هر معصوم چهل حدیث، ص 108- تحف العقول، ص 236)
سلام ای حُسن عالمتاب، ای روح سحر سیما / سلام ای آیه مظلوم، ای غم، سوره زیبا
سلام ای دومین خورشید، ای روشنترین امید / بتاب ای عصمت روشن، بتاب ای عصمت زیبا
میلاد نور مبارک
ماهِ روزه بود و ماهپارهای از ورای ابرها پدید شد
آفریدگار عشق و عقل نیز شادمان از آنچه آفرید شد
مجتبی که شیعه رسول بود، اولین ودیعه بتول بود
از نهاد مرتضی حلول کرد بعد از آن مدینه رو سپید شد
سخنان گهر بار امام حسن مجتبی (ع)
با مردم آنگونه نشست و برخاست کن که دوست داری، با تو رفتار کنند. امام حسن مجتبی (ع)
تو علی، تو فاطمه، تو حسن، تو حسین یا که محمدی؟ / که عیان جلالت پنجتن، بُوَد از جمال تو یا حسن . . .
نخله ی فاطمه، اول ثمر آورده برون
بوالحسن را حسنی داده خداوند و حسن
از افق، رخ پی اهل نظر آورده برون
آمد آن ماه که ماه رمضان کرد دو نیم
چون نبی معجز شق القمر آورده برون
بخشش پیش از درخواست، بزرگترین بزرگواریهاست.. امام حسن مجتبی (ع)
شوخی، بزرگی و ابهت را از میان میبرد. شخص ساکت
از بزرگی و وقار بیشتری بهرهمند است. امام حسن مجتبی (ع)
مژده ای دل نور چشم مرتضی آمد خوشآمد / شام میلاد امام مجبتی آمد خوش آمد
غم مخور ای دل که در ماه دعا و استجابت / بهر تأثیر دعا، روح دعا آمد خوش آمد . . .
از حضرت امام مجتبی علیه السلام پرسیده شد نیرومندی چیست؟
فرمودند: دفاع از پناهنده، و پایداری در نبرد، و ایستادگی هنگام سختی.(تحف العقول، ص 227)
گناه و اشتباه دیگران را به زودی سرزنش مکن و میان او و اشتباهش
راهی برای عذرخواهی قرار بده.. امام حسن مجتبی (ع)